Urtësitë 62–92

62

Në dëshpërimin tënd je i lirë; por në lakminë tënde je rob.

63

Kush nuk afrohet te Zoti si rezultat i përkëdheljeve të dashurisë, lidhet me Të me zinxhirët e fatkeqësisë.

64

Kush nuk falënderon për mirësitë rrezikon t’i humbasë ato; dhe kush falënderon, i lidh ato me litarët e tyre.

65

Ki frikë që ekzistenca e bujarisë së Tij ndaj teje dhe vazhdimësia e sjelljes sate të keqe ndaj Tij të mos të çojnë hap pas hapi në shkatërrim. “Ne do t’i çojmë ata në shkatërrim hap pas hapi nga ku nuk e dinë.”

66

Është padije nga ana e fillestarit të sillet keq dhe pastaj, duke qenë se ndëshkimi i tij është vonuar, të thotë: “Sikur kjo të ishte sjellje e papërshtatshme, Ai do ta kishte ndërprerë ndihmën dhe do të kishte vendosur largim shpirtëror.” Ndihma mund t’i jetë tërhequr pa qenë ai i vetëdijshëm për këtë, qoftë edhe duke ia bllokuar shtimin e saj. Dhe mund të ndodhë që të lihet të qëndrojë në largësi pa e ditur këtë, qoftë edhe duke e lënë Ai të bëjë si të dojë.

67

Nëse sheh një rob të cilin Zoti e ka bërë të qëndrojë në recitimin e dhikrit të përditshëm (avrad) dhe ia ka zgjatur ndihmën në këtë, mos e përçmo atë që Zoti i tij i ka dhënë me arsyetimin se nuk dallon tek ai shenjat e njohësve as shkëlqimin e dashnorëve të Zotit. Sepse, po të mos kishte frymëzim, nuk do të kishte dhikër të përditshëm (vird).

68

Zoti i bën disa njerëz të qëndrojnë në shërbimin ndaj Tij, dhe të tjerë i veçon për ta dashur Atë. “Të gjithë i ndihmojmë—edhe këta edhe ata— nga bujaria e Zotit tënd, dhe bujaria e Zotit tënd nuk është e kufizuar.”

69

Rrallë ndodh që frymëzimet hyjnore të vijnë ndryshe veçse papritur, dhe kjo që të mbrohen nga pretendimi i robërve për to për shkak të ekzistencës së përgatitjes nga ana e tyre.

70

Nxirr përfundimin e pranisë së padijes te ai që e sheh duke iu përgjigjur gjithçkaje që pyetet ose duke shprehur gjithçka që sheh ose duke përmendur gjithçka që di.

71

Ai e bëri Botën Tjetër një vendbanim për të shpërblyer robërit e Tij besimtarë vetëm sepse kjo botë nuk mund të përmbajë atë që Ai dëshiron t’u japë atyre dhe sepse e konsideroi vlerën e tyre shumë të lartë për t’i shpërblyer në një botë pa qëndrueshmëri.

72

Kush e gjen frytin e veprave të tij që vjen shpejt ka provë të faktit të pranimit.

73

Nëse dëshiron të dish pozitën tënde tek Ai, shiko gjendjen në të cilën Ai të ka vendosur tani.

74

Kur Ai të jep bindje duke të bërë të pavetëdijshëm për të për shkak të Tij, dije se Ai të ka mbuluar bujarisht me mirësitë e Tij si nga brenda ashtu edhe nga jashtë.

75

Më e mira që mund të kërkosh prej Tij është ajo që Ai kërkon prej teje.

76

Një nga shenjat e mashtrimit është trishtimi për humbjen e bindjes i shoqëruar me mungesën e vendosmërisë për ta rikthyer atë në jetë.

77

Njohësi (ʿarif) nuk është ai që, kur bën një aludim simbolik, e gjen Zotin më afër vetes se aludimi i tij. Përkundrazi, njohësi është ai që, për shkak të zhdukjes së vetvetes në Qenien e Tij dhe zhytjes në soditjen e Tij, nuk ka asnjë aludim simbolik.

78

Shpresa ecën krah për krah me veprat; përndryshe, është vetëm dëshirë e kotë.

79

Ajo që njohësit kërkojnë nga Zoti është sinqeriteti në robëri dhe përmbushja e të drejtave të Zotërisë.

80

Ai të zgjeroi që të mos të mbajë në shtrëngim; Ai të shtrëngoi që të mos të mbajë në zgjerim; dhe Ai të nxori nga të dyja, që të mos i përkasësh asgjëje tjetër përveç Tij.

81

Për njohësit (ʿarifët) është më e frikshme zgjerimi sesa shtrëngimi, sepse vetëm pak prej tyre mund të qëndrojnë brenda kufijve të sjelljes së duhur në zgjerim.

82

Përmes ekzistencës së gëzimit shpirti (nefs-i) merr pjesën e vet në zgjerim; por nuk ka pjesë për shpirtin në shtrëngim.

83

Ndonjëherë Ai jep duke të privuar, dhe ndonjëherë të privon duke të dhënë.

84

Kur Ai ta hap kuptimin e privimit, privimi bëhet i njëjtë me dhënien.

85

Nga jashtë, krijesat janë një iluzion; por, nga brenda, ato janë një këshillë. Kështu, shpirti sheh pamjen iluzore të jashtme, ndërsa zemra sheh brendësinë paralajmëruese.

86

Nëse dëshiron një lavdi që nuk zhduket, atëherë mos u kreno me një lavdi që zhduket.

87

Udhëtimi i vërtetë është kur përmasat e botës të tërhiqen prej teje në mënyrë që ta shohësh Botën Tjetër më afër teje se vetveten.

88

Një dhuratë nga njeriu është privim; por privimi nga Zoti është mirëbërësi.

89Zoti ynë është mbi mendësinë e shërbëtorit që sillet me Të si në një tregti, duke kërkuar shpërblim të menjëhershëm, ndërsa Ai e shpërblen me mirësi që shkon përtej kësaj bote.

90

Shpërblim i mjaftueshëm për adhurimin është që Ai të ka pranuar si të denjë për të.

91

Shpërblim i mjaftueshëm për punëtorët është ajo që Ai u ka zbuluar zemrave të tyre në adhurimin e Tij, dhe ajo që u tregon nga mirësia e Tij e butë.

92

Kush e adhuron Atë për diçka që shpreson prej Tij, ose i bindet Atij për të shmangur ndëshkimin nga vetja, nuk ua ka dhënë atributeve të Tij atë që u takon.