Urtësitë 127–158

127

Si mund të thyhen për ty ligjet e natyrës që të shfaqen mrekulli, kur ti vetë ende nuk i ke thyer zakonet e tua të këqija?

128

Çështja nuk është thjesht kërkimi; çështja është të pajisesh me sjellje të virtytshme.

129

Asgjë nuk flet në mbrojtjen tënde si varfëria e skajshme; dhe asgjë nuk i shpejton shpërblimet më shpejt se përulësia dhe nevoja.

130

Po të ishte bashkimi me Të vetëm pas zhdukjes së veseve të tua dhe shuarjes së pretendimeve të tua, kurrë nuk do të bashkoheshe me Të! Përkundrazi, kur Ai dëshiron të të bashkojë me Veten, Ai mbulon cilësinë tënde me Cilësinë e Tij dhe fsheh natyrën tënde me Natyrën e Tij. Dhe kështu të bashkon me Veten me atë që vjen prej Tij tek ti, jo me atë që shkon prej teje tek Ai.

131

Po të mos ishte mirësia e mbulimit të Tij, asnjë vepër nuk do të ishte e denjë për pranim.

132

Ti ke më shumë nevojë për durimin e Tij kur i bindesh se sa kur e kundërshton.

133

Mbulimi është dy llojesh: mbyllja e mëkatit, dhe mbyllja brenda mëkatit. Të zakonshmit kërkojnë mbulimin e Zotit nga mëkati nga frika e rënies në sy të njerëzve. Të zgjedhurit kërkojnë mbulimin e mëkatit nga frika e rënies nga shikimi i Zotit, Mbretit të Vërtetë.

134

Kush të nderon ty, nuk nderon veçse bukurinë e mbulesës së Tij mbi ty. Prandaj falënderimi i takon Atij që të mbuloi, jo atij që të nderoi e të lavdëroi.

135

Askush nuk është mik i yti përveç atij që, duke i ditur të metat e tua, mbetet shok i yti — dhe ky është vetëm Mjeshtri yt Bujar. Miku më i mirë është Ai që nuk të kërkon për diçka që vjen prej teje tek Ai.

136

Sikur drita e sigurisë së plotë të shkëlqente, do ta shihje Botën e Përtejme aq pranë sa nuk do të mund të lëvizje drejt saj; dhe do të shihje se eklipsi i zhdukjes ka rënë mbi bukuritë e kësaj bote.

137

Nuk është ekzistenca e ndonjë qenieje përkrah Tij ajo që të mbulon nga Zoti, sepse asgjë nuk është përkrah Tij. Ajo që të mbulon prej Tij është iluzioni i një qenieje përkrah Tij.

138

Po të mos ishte shfaqja e Tij në krijesat, syri nuk do t’i perceptonte ato. Po të shfaqeshin Cilësitë e Tij, krijesat do të zhdukeshin.

139

Ai e shfaq çdo gjë sepse Ai është i Brendshmi; dhe Ai e fsheh ekzistencën e çdo gjëje sepse Ai është i Jashtmi.

140

Ai të ka lejuar të meditosh mbi atë që është në krijesat, por nuk të ka lejuar të ndalesh te vetë krijesat. “Thuaj: Shikoni ç’ka në qiej e në tokë.” Me fjalët e Tij: “Shikoni ç’ka në qiej”, Ai të hapi derën e mësimit. Por nuk tha: “Shikoni qiejt”, që të mos të të çonte vetëm te ekzistenca e trupave.

141

Universi qëndron përmes qëndrueshmërisë që Ai i jep, dhe asgjësohet nga Njësia e Thelbit të Tij.

142

Njerëzit të lavdërojnë për atë që mendojnë se është në ty; por ti duhet ta qortosh veten për atë që e di se është në të.

143

Kur besimtari lavdërohet, ai turpërohet para Zotit që të lëvdohet për një cilësi që nuk e sheh në vetvete.

144

Më i padituri ndër njerëzit është ai që braktis sigurinë që ka për një mendim që kanë të tjerët për të.

145

Kur Ai lejon që lavdërimi për ty të shpërthejë, ndërsa ti nuk je i denjë për të, lavdëroje Atë për atë që Ai është i denjë.

146

Kur asketët lavdërohen, ata ngushtohen, sepse e shohin lavdërimin si të ardhur nga njerëzit; por kur njohësit (gnostikët) lavdërohen, ata zgjerohen, sepse e shohin lavdërimin si të ardhur nga Mbreti i Vërtetë.

147

Nëse, kur të jepet diçka, zgjerohesh, dhe kur të privohet diçka, ngushtohesh, merre këtë si provë të papjekurisë sate dhe të mungesës së sinqeritetit në shërbimin tënd.

148

Kur bie në mëkat, mos lejo që ai të të bëjë të humbësh shpresën për drejtësi para Zotit tënd; ndoshta ai është mëkati i fundit që është caktuar për ty.

149

Kur dëshiron që Ai të të hapë derën e shpresës, shiko atë që vjen prej Tij tek ti. Dhe kur dëshiron që Ai të të hapë derën e frikës, shiko atë që shkon prej teje tek Ai.

150

Shpesh Ai të sjell dobi në natën e shqetësimit më shumë se sa në agimin e ditës së gëzimit; ti nuk e di cila prej tyre është më afër dobisë për ty.

151

Horizontet nga të cilat ngjiten ndriçimet janë zemrat dhe shpirtërat.

152Një dritë është lënë në zemra,dhe ajo mbahet gjallënga drita që zbret prej thesareve të së fshehtës.

153

Ka një dritë me të cilën Ai të tregon veprat e Tij, dhe një dritë me të cilën Ai të tregon Atributet e Tij.

154

Zemrat ndonjëherë ndalen me drita, ashtu si vetvetja mbulohet nga errësira e gjërave përveç Tij.

155Ai i ka mbuluar dritat e thellësive të shpirtitme vrazhdësinë e dukjes së jashtme,nga respekti për to;që të mos zhvlerësohen duke u zbuluar,e as të shpallen nga zëri i famës.

156

Lavdi Atij që nuk udhëzon tek miqtë e Tij pos kujt Ai dëshiron. Dhe nuk bën që askush të arrijë tek miqtë e Tij pos atij që Ai dëshiron ta bëjë të arrijë tek Ai.

157

Ndoshta Ai të lejoi të shihje botën metafizike të padukshme, por të mbuloi nga të shihje sekretet e robërve të Tij.

158

Kush sheh sekretet e robërve dhe nuk mundohet të imitojë mëshirën hyjnore, pamja e tij e tillë është sprovë dhe shkak fatkeqësie për të.