Urtësitë 159–203

159

Pjesa e vetes së ulët në veprat e mëkatit është e dukshme dhe e njohur, ndërsa pjesa e saj në veprat e adhurimit është e fshehur dhe sekrete. Dhe trajtimi i një (sëmundjeje) të fshehur është i vështirë.

160

Ndoshta dëshira për të u shfaqur në veprat e mira ka hyrë tek ty nga ajo që njerëzit nuk të shohin.

161

Dëshira jote që njerëzit të dinë veçoritë e tua është një provë e mungesës së sinqeritetit tënd në robërinë tënde.

162

Zhduku nga shikimi i njerëzve mbi ty me syrin e Zotit mbi ty. Dhe jini të zhdukur nga afrimi i tyre duke parë Zotin që afrohet te ty.

163

Kush e njeh të Vërtetën, e sheh Atë në çdo gjë.Kush është i zhytur plotësisht në Të, nuk është i pranishëm në asgjë tjetër.Dhe kush e do Atë, nuk vendos asgjë mbi Të.

164

E Vërteta të është e mbuluar vetëm për shkak të afërsisë së madhe të Tij .

165

Ai është i mbuluar (për ty) vetëm për shkak të dukshmërisë së Tij të madhe dhe fshehur nga shikimi fizik për shkak të dritës së jashtëzakonshme (të Esencës së Tij).

166

Mos e supozo se lutja jote do ta detyrojë të japë, ndryshe kuptimi yt do të vuajë. Lutju më mirë që të tregosh robërinë tënde dhe të përmbushësh të drejtat e Zotërisë së Tij.

167

Si mund të jetë lutja jote e mëvonshme shkak i dhënies së paracaktuar prej Tij?

168Urdhëri i përjetshëm, që ekziston para çdo kohe, është më i lartë se çdo shkak i jashtëm që mund të nevojitet.

169

Kujdesi i Tij i veçantë për ty nuk varet nga asgjë që ke bërë. Ku ishe ti kur kujdesi dhe përkujdesi i Tij i veçantë morën kontrollin mbi ty? Në atë kohë nuk kishte sinqeritet në veprime në parakohoren e Tij, as praninë e gjendjeve shpirtërore. Në atë kohë kishte vetëm mirësi të thjeshtë dhe shpërblime të mëdha.

170Ai e dinte që robërit e Tij do të donin të dininpër kë është kujdesi i Tij i veçantë.Prandaj tha: “Allahu me mëshirën e vet veçon atë që dëshiron” (Bekare:105).Por e dinte se nëse i linte aty, ata do të vepronin duke u mbështetur vetëm te urdhëri i parakohshëm.Prandaj tha: “Me të vërtetë, mëshira e Zotit është më afër atyreqë veprojnë me përpikëri” (A’raf:56).

171

Në vullnetin e Tij varet çdo gjë, dhe vullneti i Tij nuk varet nga asgjë.

172Ndonjëherë sjelljet e tyre kërkojnë të lënë lutjen,duke u mbështetur te shpërndarja e Tij e paracaktuar dhe për shkak të përkushtimit ndaj përmendjes së Tij.

173

Vetëm ai që mund të harrojë i kujtohet, dhe vetëm ai që mund të neglizhojë i tregohet të jetë i vëmendshëm.

174

Sprovat janë ditët e gëzimit shpirtëror për nxënësin.

175Ndoshta fiton dobi në sprovaqë nuk i fiton gjatë agjërimit dhe lutjes.

176Sprovat e thella janë fusha ku zbardhin dhuratat e Zotit.

177Nëse do shpërblim hyjnorë, pasuro ndjenjën tënde të varfërisë dhe nevojës para Zotit.“Sadakaja është vetëm për të varfrit.” (Tevbe: 60)

178Bëhu i realizuar në cilësitë e tua dheAi do të të fuqizojë me të Tijat:Realizo përulësinë tënde dheAi do të të fuqizojë me krenarinë e Tij.Realizo paaftësinë tënde dheAi do të të fuqizojë me aftësinë e Tij.Realizo dobësinë tënde dheAi do të të fuqizojë me fuqinë e Tij.

179Ndoshta një person që nuk ka arritur drejtësi të vazhdueshme(në besime, veprime dhe gjendje) mund t’i jepen mrekulli.

180Shenja që e Vërteta të ka vendosurnë një gjendje është se ajo është gjithmonë e pranishmedhe ti mund të mbledhësh frytet e saj.

181

Ai që mbështetet në veprat e tij, mjafton një e keqe për ta heshtur; por ai që mbështetet në mirësinë e Zotit, nuk e hesht as mëkati.

182

Dritat shpirtërore të të mençurve udhëtojnë më shpejt se fjalët e tyre. Ku përplas drita, aty arrin kuptimi i tyre.

183

Çdo fjalë e thënë mbart një mbulesë që tregon zemrën e atij që e thotë.

184

Kush ka leje për të udhëzuar, shpjegimet e tij kuptohen nga veshët e njerëzve dhe aludimet e tij u duken të larta atyre.

185

Ndoshta realitetet më të larta të folura shfaqen me humbje ndriçimi nëse nuk ke leje për t’i shprehur.

186Fjalët e tyre burojnë nga gjendje të vrullshme që shpërthejnë papritur,ose shqiptohen për të udhëhequr një nxënës.E para u takon fillestarëve,e dyta atyre që janë të vendosur dhe të përmbushur.

187

Udhëzimi shpirtëror është ushqim për dëgjuesit. Dhe nuk do të marrësh gjë tjetër përveç asaj që je gati të thithësh.

188

Ndonjëherë fillestari përshkruan një gjendje për të cilën ka pasur vetëm një shije të vogël, dhe ndonjëherë i avancuari e përshkruan atë pas realizimit të saj. Dhe vetëm ai me vëmendje mund ta dallojë.

189

Udhëtari nuk duhet të flasë për përvojat e tij shpirtërore, sepse kjo do të ulë ndikimin e tyre mbi zemrën e tij dhe do t’i pakësojë sinqeritetin me Zotin në to.

190

Mos shtrij dorën për të marrë diçka nga njerëzit, përveç nëse sheh se Dhuruesi përmes tyre është Mjeshtri yt. Dhe në një gjendje të tillë, merr atë që është në përputhje me njohurinë e jashtme.

191

Njohësi i Zotit shpesh ndjenë turp të kërkojë nga Mjeshtri i tij të lehtësojë nevojën e tij, duke u kënaqur me vullnetin e Tij. Atëherë, pse të mos ndihet i turpëruar të kërkojë nga krijesat për nevojat e tij?

192

Kur ngatërrohesh midis dy çështjesh, ndjek atë që është më e vështirë për vetveten e ulët. Sepse vetëm detyra e drejtë të duket e vështirë.

193Një nga shenjat e ndjekjes së dëshirave ështëtë nxitohet drejt veprave të rekomanduara (mendub),ndërsa të ngurohet për veprat e detyrueshme (vaxhib).

194

Ai lidh veprat vaxhib me kohë të caktuara që të mos privohesh nga shpërblimi i tyre nga zvarritja. Dhe Ai zgjeron kohën tënde të lirë që të kesh pak zgjedhje në kryerjen e veprimeve.

195

Ai e dinte se shumica e robërve të Tij nuk janë të motivuar vetë në kërkimin e Tij; kështu, Ai u detyroi t’i bindeshin Tij. I shtyu drejt Tij me zinxhirët e detyrës. Zoti yt gëzohet nga një popull që shtyhet drejt Parajsës me zinxhirë.

196

Ai të detyroi ti shërbesh Atij, por duke e bërë këtë, vetëm të detyroi të hysh në Parajsën e Tij.

197

Kush e sheh të pamundur që Zoti ta shpëtojë nga pasionet e tij dhe ta nxjerrë nga harresa, ka shpallur fuqinë hyjnore të paaftë. “Allahu ka fuqi për çdo send.” (Kehf: 45)

198

Ndoshta Ai të ka përfshirë në errësirë (pas të qenit në dritë) që të njohësh bekimin e jashtëzakonshëm që të ka dhënë.

199

Kush nuk njeh bekimet në praninë e tyre u kujtohet atyre në mungesën e tyre.

200Mos lejo që bollëku i bekimeve të të largojë nga falenderimi për to, sepse kjo ul pozitën tënde shpirtërore.

201

Dëshira e ngulitur në zemër është një sëmundje e vështirë për t’u shëruar.

202

Dëshirat nuk nxirren nga zemra përveçse me frikë të tmerrshme ose me mall të pashuar.

203

Ashtu si Ai nuk e do veprën që bëhet për të tjerët së bashku me Të, Ai nuk e do një zemër ku janë të tjerët së bashku me Të. Veprën e pa sinqertë Ai nuk e pranon. Zemrën e pa sinqertë Ai nuk e afrohet.