Urtësitë 237–264

237

Ai e bëri djallin armik vetëm që të të shtyjë drejt Tij. Dhe bëri që egoja jote të të shtyjë (për të bërë keq) që afrimi dhe pendimi yt ndaj Tij të mos pushojë kurrë.

238

Kush pretendon se është i përulur, në të vërtetë është arrogant — sepse përulësia është një gjendje e lartë. Dhe nëse pretendon për veten një gjendje të lartë, je arrogant.

239

I përuluri nuk e sheh veten mbi atë që bën, por e sheh veten poshtë asaj që bën.

240

Përulësia e vërtetë del nga dëshmia e Madhështisë së Tij dhe veçorive të larta.

241

Nuk mund të lësh veçoritë e tua pa parë veçoritë e Tij.

242

Besimtari i përkushtohet lavdërimit të Zotit, dhe kështu largohet nga mendimet për veten. Ai përkushtohet ndaj të drejtave të Zotit, dhe haron interesat e tij egoiste.

243

I vërteti dashnor nuk është ai që shpreson shpërblim ose kërkon përfitim për veten te i dashuri i tij. Përkundrazi, dashnori shpenzon veten për të dashurin e tij. Dashnori nuk është ai që pret që i dashuri të shpenzojë për të.

244Sikur të mos ishin fushat e betejës me vetveten, udhëtimi për udhëtarët e Rrugës nuk do të ekzistonte, sepse mes teje dhe Tij nuk ka distancë që udhëtimi yt ta shkurtojë, dhe nuk ka ndarje që arritja jote ta shfuqizojë.

245

Ai të vendosi në mes të botës së Tij fizike dhe asaj metafizike për të të informuar rreth lartësisë së pozitës tënde mes krijesave të Tij. Ti je një gur i çmuar i mbyllur nga guaskat e formave të krijuara.

246

Kozmosi është i madh për trupin tënd, por nuk është i madh për shpirtin tënd.

247

Ai që jeton në botën fizike, i mbyllur nga bota e padukshme, është i burgosur nga rrethina e tij dhe i rrethuar nga kufiri i trupit të tij.

248

Ti je me gjërat e krijuara deri sa të mos e shohësh Krijuesin. Kur e sheh Atë, gjërat e krijuara janë me ty.

249

Nuk është e nevojshme që veçoria të nënkuptojë mos pasjen e veçorive të vështira njerëzore. Veçoria është si drita e diellit që mbush horizontin, ndërsa horizonti nuk ka dritë në vetvete. Ndonjëherë Ai të merr veçorinë dhe të kthen në kufijtë e tua njerëzorë.

250

Veprimet e Tij i tregojnë emrat e Tij.Emrat e Tij tregojnë për veçoritë e Tij. Veçoritë e Tij tregojnë për Vetinë e Tij, sepse është e pamundur që një veçori të ekzistojë vetvetiu.

Ata që tërhiqen nga Hyjnia e Tij përjetojnë Vetinë e Tij të zbuluar.Pastaj Ai u tregon veçoritë e Tij.Më pas i kthen në kuptimin e thellë të emrave të Tij.Dhe më pas i bën të shohin veprimet e Tij.

Ata që udhëtojnë Rrugën nën mësues përjetojnë këto gjëra në rend të kundërt.Vendi ku përfundon grupi i dytë është vendi ku filloi grupi i parë.Vendi ku fillon grupi i dytë është vendi ku përfundoi grupi i parë.Por secili përjeton fazat në mënyrë pak a shumë të ndryshme.

Prandaj, ndoshta dy grupet mund të takohen në Rrugë, ata që ngjiten dhe ata që zbresin.

251

Dritat e zemrës dhe të thellësive më të brendshme në të vërtetë perceptohen vetëm në botën metafizike të padukshme, ashtu si drita e qiellit shihet vetëm në botën fizike.

252

Gjetja e fryteve të adhurimit tënd në këtë jetë është lajm i gëzuar për shpërblimin në jetën tjetër.

253

Si mund të kërkosh shpërblim për një veprim që Ai të ka dhuruar? Si mund të kërkosh shpërblim për sinqeritetin që Ai të ka dhënë?

254

Disa njerëz kanë dritat e tyre shpirtërore që paraprijnë kujtimet e tyre. Të tjerë kanë kujtimet që paraprijnë dritat shpirtërore. Dhe disa të tjerë përjetojnë kujtimet dhe dritat shpirtërore njëkohësisht. Edhe të tjerë nuk kanë as drita shpirtërore, as kujtime – kërkojmë mbrojtjen e Zotit nga kjo.

255

Disa kryejnë dhikr për të fituar një zemër të ndritur. Të tjerë fitojnë një zemër të ndritur dhe si rezultat kryejnë dhikr. Për disa të tjerë, dhikri dhe ndriçimi ndodhin njëkohësisht; ky grup i fundit ka dhikr që udhëzon dhe drita që ndiqen.

256Dhikri i dukshëm i vërtetë lind nga shikimi i Vetisë së Zotitdhe nga meditime të thella të brendshme.

257

Ai të bëri dëshmitar para se të kërkonte që të bëje dëshmi. Kështu, jashtë, flitet për hyjninë e Tij, dhe në zemrën dhe thellësinë tënde, realizohet njëshmëria e Tij gjithëpërfshirëse.

258

Ai të ka dhuruar tre dhurata hyjnore:

• Të lejoi të kujtosh Atë; pa dhuntinë e Tij, nuk do të ishe i denjë për këtë kujtesë hyjnore.
• Të bëri të përmëndesh së bashku me Të, duke afirmuar lidhjen tënde me Të.
• Të bëri të përmëndesh nga Ai, dhe kështu Ai ka përkryer bekimin e Tij mbi ty.

259

Ndonjëherë një jetë e gjatë është e pa frytshme. Dhe ndonjëherë një jetë e shkurtër është jashtëzakonisht frytdhënëse.

260

Kush është i bekuar në moshën e tij, mund të korrë shumë nga bekimi i Zotit në një kohë shumë të shkurtër. Kaq shumë sa nuk mund të shpjegohet as të aludohet plotësisht.

261

Një shenjë e braktisjes është që bëhesh i lirë nga gjërat që të zënë, por megjithatë nuk kthehesh drejt Tij, dhe barrierat e tua bëhen më të pakta, por prapë nuk udhëton drejt Tij.

262

Kontemplimi është udhëtimi i zemrës përmes gjërave të tjera përveç Zotit.

263

Kontemplimi është llamba e zemrës. Kur largohet, nuk ka dritë për të.

264

Kontemplimi është në dy lloje:

• Kontemplimi i besimit dhe i fesë, dhe
• Kontemplimi i dëshmisë dhe të shikimit. I pari është për ata që janë të aftë të mësojnë mësime nga ajo që shohin, dhe i dyti për ata që përjetojnë vizionin e Zotit dhe kanë kuptim të thellë.