Urtësitë 93–126

93

Kur Ai të jep, Ai ta shfaq butësinë e Tij; dhe kur Ai të mohon, Ai ta shfaq fuqinë e Tij të papërmbajtshme. Kështu, në të dyja rastet Ai po ta zbulon Veten, dhe po të afrohet me mirësinë e Tij të dashur.

94

Privimi të dhemb vetëm për shkak të moskuptimit tënd të Zotit.

95

Ndonjëherë Ai ta hap derën e bindjes për ty, por jo derën e pranimit; ose ndonjëherë të dënon me mëkat, dhe ai rezulton të jetë shkak për bashkim me Zotin.

96

Një mosbindje që lë pas përulësi dhe nevojë të thellë është më e mirë se një bindje që lë pas vetëmagjepsje dhe krenari.

97

Janë dy mirësi pa të cilat asnjë qenie nuk mund të bëjë dhe që janë të domosdoshme për çdo krijesë: mirësia e ekzistencës dhe mirësia e furnizimit.

98

Ai ta dhuroi mirësinë e Tij, së pari, duke të dhënë ekzistencën, dhe, së dyti, përmes furnizimit të pandërprerë.

99

Varfëria jote është thelbësore për ty, sepse aksidentet nuk e shfuqizojnë varfërinë thelbësore: sprovat që vijnë në këtë botë janë vetëm përkujtesa për ty për atë që ti injoron nga varfëria.

100

Çasti yt më i mirë është ai në të cilin dëshmon varfërinë tënde reale dhe, përmes saj, arrin realitetin e përulësisë sate.

101

Sa herë që Ai të largon nga krijesat e Tij, kupto se Ai dëshiron të të hapë derën e intimitetit me Të.

102

Sa herë që Ai ta liron gjuhën për të kërkuar, dije se Ai dëshiron të të japë.

103

Shtrëngimi i njohësit (ʿarifit) nuk largohet kurrë, dhe ai nuk gjen prehje në asgjë përveç Zotit.

104

Ai i ka ndriçuar pamjet e jashtme me dritat e gjurmëve të Tij të krijuara; dhe i ka ndriçuar zemrat më të brendshme me dritat e atributeve të Tij. Prandaj dritat e gjurmëve të krijuara perëndojnë natën, por dritat e zemrave dhe të thellësive të brendshme nuk perëndojnë kurrë. Dhe për këtë është thënë: “Dielli i ditës perëndon natën, por dielli i zemrave të njohësve nuk perëndon kurrë.”

105

Le të lehtësohet për ty dhimbja e sprovës duke ditur se është Ai, më i Lartmadhërishmi, që po të sprovon; sepse Ai prej të cilit përballesh me goditjet e fatit është Ai që të ka mësuar me zgjedhjen e Tij të mirë.

106

Kush mendon se mirësia e Tij e dashur ndahet ndonjëherë nga caktimi i Tij i fatit, e bën këtë nga miopi shpirtërore.

107

Mos ki frikë nga rrugët që të ngatërrojnë,por nga dobësitë që të mposhtin.

108

I Lavdishëm përtej çdo kuptimi është Ai që e ka mbuluar sekretin e të zgjedhurve në pamjen e njerëzores, dhe që shfaqet përmes madhështisë së Zotërisë në vetë shfaqjen e robërisë.

109

Mos e merr Zotin në përgjegjësi që ajo që kërkonvjen ngadalë;merr veten në përgjegjësiqë pjekuria jote vjen ngadalë.

110

Sa herë që Ai të bën të bindur nga jashtë ndaj urdhrit të Tij dhe të dhuron dorëzim nga brenda ndaj fuqisë së Tij të papërmbajtshme, Ai të ka treguar një bujari përtej falënderimit.

111

Jo kushdo që është me të vërtetë prej të zgjedhurve është çliruar ende nga mangësitë.

112

Vetëm i padituri e përçmon përmendjen e rregullt të Zotit (dhikrin). Frymëzimi gjendet në Botën Tjetër, ndërsa dhikri zhduket me zhdukjen e kësaj bote; por është më e përshtatshme të merresh me diçka për të cilën nuk ka zëvendësim. Dhikri është ajo që Ai kërkon prej teje; frymëzimi është ajo që ti kërkon prej Tij. Çfarë krahasimi ka midis asaj që Ai kërkon prej teje dhe asaj që ti kërkon prej Tij?

113

Mbërritja e ushqimit shpirtëror varet nga gatishmëria,ndërsa ndriçimi i brendshëm varet nga pastërtia e thellësive të brendshme.

114

Kur njeriu i shkujdesur zgjohet në mëngjes, ai mendon për atë që do të bëjë; ndërsa njeriu i mençur sheh se çfarë Zoti po bën me të.

115

Të devotshmit dhe asketët largohen nga çdo gjë vetëm për shkak të mungesës së tyre nga Zoti në çdo gjë. Sikur ta sodisnin Atë në çdo gjë, nuk do të largoheshin nga asgjë.

116

Ai të urdhëroi në këtë botë të reflektosh mbi krijimet e Tij; por në Botën Tjetër Ai do të të zbulojë përsosmërinë e Esencës së Tij.

117

Meqë Zoti e di se ti nuk do të hiqje dorë prej Tij, Ai të bëri të sodisësh atë që del prej Tij.

118

Meqë Ai e di se lodhja shfaqet tek ti, Ai i ka ndryshuar për ty veprat e bindjes; dhe meqë e di për impulsivitetin që shfaqet tek ti, Ai i ka kufizuar ato në kohë të caktuara, që përkujdesja jote të jetë për kryerjen e namazit, jo për ekzistencën e namazit. Jo kushdo që falet falet mirë.

119

Namazi është pastrim për zemrat dhe hapje e derës së botëve të padukshme.

120

Namazi është vendi i bisedave intime dhe një minierë e akteve të ndërsjella të pastërtisë, ku hapësirat e qenies më të brendshme zgjerohen dhe shkëlqimet ngjitëse të dritës shndrisin. Ai e di për ekzistencën e dobësisë në ty, prandaj e bëri të vogël numrin e namazeve; dhe Ai e di për nevojën tënde për hirin e Tij, prandaj i shumëfishoi frytet e tyre.

121

Kur kërkon shpërblim për një vepër, kërkohet prej teje sinqeriteti i saj në të.Sa i përket të pasinqertit, mjafton ndjenja e sigurisë nga ndëshkimi.

122

Mos kërko shpërblim për një vepër, veprues i së cilës nuk ishe ti. Të mjafton si shpërblim për veprën që Ai ta pranojë atë.

123

Kur Ai dëshiron të ta tregojë hirin e Tij, Ai krijon gjendje në ty dhe ta atribuon atë ty.

124

Sikur Ai të të kthente tek vetja jote, nuk do të kishte fund arsyet për të të qortuar; dhe sikur Ai të shfaqte mirëbërësinë e Tij ndaj teje, nuk do të kishte fund arsyet për ta lavdëruar Atë.

125

Kapju atributeve të Zotërisë së Tij dhe realizo atributet e robërisë sate!

126

Ai të ka ndaluar të pretendosh për veten tënde, nga cilësitë e krijesave, atë që nuk të përket; a do të të lejonte vallë të pretendosh Cilësinë e Tij, Ai që është Zoti i gjithësisë?