Urtësitë 31–61

31

Ata që janë në udhëtim drejt Tij udhëhiqen nga dritat e orientimit të tyre, ndërsa ata që janë të bashkuar me Të kanë dritat e përballjes së drejtpërdrejtë. Të parët i përkasin dritave të tyre, ndërsa dritat u përkasin të dytëve, sepse ata i përkasin Zotit dhe asgjëje tjetër veç Tij. “Thuaj: Allah! Pastaj lëri ata në llomotitjen e tyre të kotë.”

32

Të jesh vigjilent ndaj veseve të fshehura brenda teje është më mirë sesa të jesh vigjilent ndaj realiteteve të padukshme që të janë të mbuluara.

33

I Vërteti nuk është i mbuluar nga ti. Përkundrazi, je ti që je i mbuluar nga të pamurit e Tij; sepse, po të kishte diçka që ta mbulonte Atë, ajo që do ta mbulonte do ta përfshinte Atë. Por nëse do të kishte një mbulesë mbi Të, kjo do të ishte një kufizim i Qenies së Tij: çdo kufizim mbi diçka ka pushtet mbi të. “Dhe Ai është i Plotfuqishmi mbi robërit e Tij.”

34

Nga atributet e natyrës sate njerëzore, largohu nga çdo gjë që është e papajtueshme me robërinë tënde, që të mund t’i përgjigjesh thirrjes së Zotit dhe të jesh pranë Pranisë së Tij.

35

Burimi i çdo mosbindjeje, pakujdesie dhe pasioni është vetëkënaqësia. Burimi i çdo bindjeje, vigjilence dhe virtyti është pakënaqësia me vetveten. Është më mirë për ty të shoqërohesh me një njeri të paditur të pakënaqur me veten e tij sesa të shoqërohesh me një dijetar të kënaqur me veten e tij. Sepse çfarë dije ka në një dijetar vetëkënaqur? Dhe çfarë padije ka në një të paditur të pakënaqur me veten e tij?

36

Rrezja e dritës së intelektit të bën dëshmitar të afërsisë së Tij me ty. Syri i intelektit të bën dëshmitar të mosqenies sate për shkak të Qenies së Tij. E Vërteta e intelektit të bën dëshmitar të Qenies së Tij, jo të mosqenies sate, as të qenies sate.

37

“Zoti ishte, dhe nuk kishte asgjë me Të, dhe Ai është tani ashtu siç ishte.”

38

Mos lejo që synimi i aspiratës sate të zhvendoset drejt diçkaje tjetër përveç Tij, sepse shpresat nuk mund ta tejkalojnë Bujarin.

39

Mos iu drejto askujt tjetër për të të lehtësuar nga një nevojë e ngutshme që Ai Vetë ta ka sjellë. Sepse si mund ta largojë dikush tjetër atë që Ai ka vendosur? Dhe si mund ai që nuk është në gjendje ta lirojë veten nga një nevojë e ngutshme ta lirojë dikë tjetër prej saj?

40

Nëse nuk e ke përmirësuar mendimin tënd për Të për shkak të natyrës së Tij të papërshkrueshme, përmirësoje atë për shkak të mënyrës si të trajton ty. Sepse a të ka mësuar Ai ndonjëherë me diçka tjetër veç së mirës? Dhe a të ka dhuruar Ai ndonjëherë diçka tjetër veç mirësive të Tij?

41

Sa i çuditshëm është ai që ikën nga ajo që është e pashmangshme dhe kërkon atë që është kalimtare! “Sepse me të vërtetë nuk janë sytë që verbohen, por verbohen zemrat që janë në kraharorë.”

42

Mos udhëto nga krijesa në krijesë, përndryshe do të jesh si gomari në mullirin e blojës: rrotullohet përqark, por qëllimi i tij është i njëjtë me nisjen. Përkundrazi, shko nga krijesat te Krijuesi: “Dhe se përfundimi i fundit është tek Zoti yt.” Merr në konsideratë fjalët e Profetit (Zoti e bekoftë dhe i dhëntë paqe!): “Prandaj, ai që emigrimi i tij është për Zotin dhe të Dërguarin e Tij, emigrimi i tij është për Zotin dhe të Dërguarin e Tij; dhe ai që emigrimi i tij është për përfitim të kësaj bote ose për martesë me një grua, emigrimi i tij është për atë drejt së cilës emigron.” Kuptoji fjalët e tij (paqja qoftë mbi të!) dhe medito mbi këtë çështje, nëse mundesh. Dhe paqja qoftë mbi ty!

43

Mos u shoqëro me atë, gjendja e të cilit nuk të frymëzon dhe fjala e të cilit nuk të udhëheq drejt Zotit.

44

Mund të jesh në një gjendje të keqe; atëherë, duke u shoqëruar me dikë që është në një gjendje më të keqe, sheh virtyt në vetvete.

45

Asnjë vepër që buron nga një zemër që heq dorë (nga bota) nuk është e vogël, dhe asnjë vepër që buron nga një zemër koprrace nuk është frytdhënëse.

46

Veprat e mira janë rezultat i gjendjeve të mira. Gjendjet e mira burojnë nga stacionet ku qëndrojnë ata që kanë realizim shpirtëror.

47

Mos e braktis Përkujtimin (Dhikrin) sepse nuk e ndien Praninë e Zotit në të. Sepse harresa jote e Përkujtimit të Tij është më e keqe se harresa jote brenda Përkujtimit të Tij. Ndoshta Ai do të të çojë nga një Përkujtim me harresë në një me vigjilencë, dhe nga një me vigjilencë në një me Praninë e Zotit, dhe nga një me Praninë e Zotit në një ku çdo gjë tjetër përveç të Përkujtuarit mungon. “Dhe kjo nuk është e vështirë për Zotin.”

48

Një shenjë e vdekjes së zemrës është mungesa e trishtimit për veprat e bindjes që ke lënë pas dhe braktisja e pendimit për gabimet që ke bërë.

49

Mos lejo që asnjë mëkat të marrë përmasa të tilla në sytë e tu sa të të ndërpresë nga të pasurit mendim të mirë për Zotin; sepse, me të vërtetë, kush e njeh Zotin e tij e sheh mëkatin e vet të vogël përballë bujarisë së Tij.

50

Nuk ka mëkat të vogël kur përballemi me drejtësinë e Tij; dhe nuk ka mëkat të madh kur përballemi me mëshirën e Tij.

51

Asnjë vepër nuk është më frytdhënëse për zemrën se ajo për të cilën ti nuk je i vetëdijshëm dhe që e konsideron të vogël.

52

Ai të dërgoi një frymëzim vetëm që ti të shkosh tek Ai.

53

Ai të dërgoi një frymëzim për të të nxjerrë nga kapja e alteriteteve dhe për të të çliruar nga robëria ndaj gjërave të krijuara.

54

Ai të dërgoi një frymëzim për të të nxjerrë nga burgu i ekzistencës sate në hapësirën e pakufishme të soditjes sate.

55Rrezet janë kuajt e zemrave,drejt thelbit të tyre më të brendshëm.

56

Drita është ushtria e zemrës, ashtu si errësira është ushtria e shpirtit (nafs-it). Prandaj, kur Zoti dëshiron t’i vijë në ndihmë robit të Tij, Ai e pajis atë me ushtri dritash dhe ia ndërpret përforcimet e errësirës dhe alteriteteve.

57

Zbulimi (kashf) i përket Dritës, gjykimi (ḥukm) i përket intelektit (baṣira), përparimi dhe tërheqja i përkasin zemrës.

58

Mos u gëzo për bindjen sepse ajo vjen prej teje; por gëzohu për të sepse ajo vjen prej Zotit tek ti. “Thuaj: Me mirësinë e Zotit dhe me mëshirën e Tij— me këtë le të gëzohen. Kjo është më e mirë se ajo që ata grumbullojnë.”

59

Ai i pengon ata që janë në udhëtim drejt Tij nga dëshmimi i veprave të tyre, dhe ata që janë të bashkuar me Të nga soditja e gjendjeve të tyre. Këtë e bën me udhëtarët, sepse ata nuk e kanë realizuar sinqeritetin ndaj Zotit në ato vepra; dhe e bën me të bashkuarit me Të, sepse i bën ata të mungojnë nga soditja e atyre gjendjeve duke soditur Atë.

60

Sikur të mos ishin farat e dëshirës ambicioze, degët e poshtërimit nuk do të ishin të larta.

61

Asgjë nuk të udhëheq aq shumë sa dyshimi (wahm).