Urtësitë 1–30

1

Një nga shenjat e mbështetjes në veprat personale është humbja e shpresës kur ndodh një rënie.

2

Dëshira jote për izolim, edhe pse Zoti të ka vendosur në botë për të fituar jetesën, është një pasion i fshehur. Dhe dëshira jote për të fituar jetesën në botë, edhe pse Zoti të ka vendosur në izolim, është një rënie nga aspirata e lartë.

3

Synimet paraprake (sevabiku-l-himam) nuk mund të shpojnë muret e Vendimeve të paracaktuara.

4

Çlirohu nga vetë-drejtimi, sepse atë që Një Tjetër e ka kryer në emrin tënd, nuk duhet ta marrësh vetë përsipër ta bësh.

5

Përpjekja jote për atë që tashmë të është garantuar, dhe pakujdesia jote ndaj asaj që kërkohet prej teje, janë shenja të turbullimit të intelektit tënd.

6

Nëse, me gjithë lutjen e zjarrtë, ka vonesë në kohën e Dhuratës, le të mos jetë kjo shkak për dëshpërimin tënd. Sepse Ai ta ka garantuar përgjigjen në atë që Ai zgjedh për ty, jo në atë që ti zgjedh për veten, dhe në kohën që Ai dëshiron, jo në kohën që ti dëshiron.

7

Nëse ajo që është premtuar nuk ndodh, edhe pse koha për ndodhjen e saj ishte caktuar, kjo nuk duhet të të bëjë të dyshosh në premtimin. Përndryshe, intelekti yt do të errësohet dhe drita e zemrës sate më të brendshme do të shuhet.

8

Nëse Ai hap për ty një derë, duke ta bërë kështu Veten të njohur, mos u shqetëso nëse veprat e tua nuk janë në përpjesëtim me këtë. Sepse, në të vërtetë, Ai nuk ta ka hapur atë veçse nga dëshira për ta bërë Veten të njohur për ty. A nuk e di se Ai është Ai që ta paraqiti njohjen e Vetes së Tij, ndërsa ti je ai që i paraqite Atij vepra? Sa i madh është ndryshimi midis asaj që Ai të sjell ty dhe asaj që ti i paraqet Atij!

9

Veprat ndryshojnë sepse frymëzimet e gjendjeve të qenies ndryshojnë.

10

Veprat janë forma pa jetë, por prania e një realiteti të brendshëm të sinqeritetit (sirru-l-ihlas) brenda tyre është ajo që i pajis ato me Shpirt jetëdhënës.

11

Varrose ekzistencën tënde në tokën e fshehtësisë, sepse çdo gjë që mbin pa qenë varrosur më parë, lulëzon në mënyrë të papërsosur.

12

Asgjë nuk i sjell dobi zemrës më shumë se një tërheqje shpirtërore në të cilën ajo hyn në fushën e meditimit (mejdan fikra).

13

Si mund të ndriçohet zemra ndërsa format e krijesave pasqyrohen në pasqyrën e saj? Ose si mund të udhëtojë ajo drejt Zotit ndërsa është e lidhur me zinxhirë nga pasionet e saj? Ose si mund të dëshirojë të hyjë në Praninë e Zotit ndërsa ende nuk është pastruar nga njolla e harresës? Ose si mund të kuptojë hollësitë e mistereve ndërsa ende nuk është penduar për shkeljet e saj?

14

Kozmosi është i tëri errësirë. Ai ndriçohet vetëm nga shfaqja e Zotit në të. Kushdo që e sheh Kozmosin dhe nuk e sodit Atë në të, ose me anë të tij, ose para tij, ose pas tij, është në nevojë për dritë dhe është i mbuluar nga dielli i njohjes (gnosis) përmes reve të gjërave të krijuara.

15

Ajo që ta tregon ekzistencën e Plotfuqishmërisë së Tij është se Ai të ka mbuluar nga Vetja e Tij me anë të asaj që nuk ka ekzistencë përkrah Tij.

16

Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur Ai është Ai që shfaq çdo gjë? Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur Ai është Ai që shfaqet përmes çdo gjëje? Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur Ai është Ai që është i shfaqur në çdo gjë? Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur Ai është i Shfaquri për çdo gjë? Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur Ai ishte i Shfaquri para ekzistencës së çdo gjëje? Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur Ai është më i shfaqur se çdo gjë? Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur Ai është Ai përkrah të cilit nuk ka asgjë? Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur Ai është më afër teje se çdo gjë tjetër? Si mund të merret me mend që diçka ta mbulojë Atë, kur, po të mos ishte për Të, ekzistenca e çdo gjëje nuk do të ishte shfaqur? Është një mrekulli se si Qenia është shfaqur në mosqenie, dhe si e kushtëzuara është vendosur përkrah Atij që zotëron cilësinë e Amshimit!

17

Ai që dëshiron që në një çast të caktuar të shfaqet diçka tjetër përveç asaj që Zoti ka shfaqur në të, nuk e ka lënë aspak padijen pas!

18

Shtyrja jote e veprave deri në kohën kur do të jesh i lirë është një nga kotësitë e egos.

19

Mos i kërko Atij të të nxjerrë nga një gjendje për të të përdorur në një tjetër; sepse, sikur Ai ta dëshironte këtë, Ai do të mund të të përdorte ashtu siç je, pa të nxjerrë prej saj!

20

Mezi që synimi i fillestarit dëshiron të ndalet në atë që i është zbuluar, zërat e Realitetit i thërrasin atij: “Ajo që kërkon është ende përpara teje.” Dhe mezi që aspektet e jashtme të qenieve të krijuara shfaqin hijeshitë e tyre, realitetet e tyre të brendshme i thërrasin atij: “Ne jemi vetëm një sprovë, prandaj mos moho.”

21

Kërkesa jote drejtuar Atij është dyshim ndaj Tij. Kërkimi yt i Tij vjen nga mungesa jote ndaj Tij. Kërkimi yt i dikujt tjetër është për shkak të paturpësisë sate ndaj Tij. Kërkesa jote drejtuar dikujt tjetër është për shkak të largësisë sate nga Ai.

22

Asnjë frymë që ti nxjerr nuk del pa një Vendim të Caktimit që e bën të dalë.

23

Mos prit të çlirohesh nga “të tjerat” (alteritetet), sepse kjo është pikërisht ajo që të ndërpret nga vëmendja vigjilente ndaj Tij në vetë gjendjen që Ai ta ka caktuar.

24

Sa kohë që je në botë, mos u çudit nga ekzistenca e pikëllimeve. Sepse ajo, në të vërtetë, nuk shfaq asgjë tjetër përveç asaj që është në përputhje me karakterin e saj ose natyrën e saj të pashmangshme.

25

Asnjë kërkim i ndjekur me ndihmën e Zotit tënd nuk mbetet në vend, por çdo kërkim i ndjekur nga vetja jote nuk do të japë fryt.

26

Ndër shenjat e suksesit në fund është kthimi drejt Zotit në fillim.

27

Ai që ndriçohet në fillim ndriçohet edhe në fund.

28

Çfarëdo që depozitohet në botën e padukshme të zemrave më të brendshme shfaqet në botën e dukshme të fenomeneve.

29

Sa i madh është ndryshimi midis atij që nis nga Zoti në argumentimin e tij dhe atij që, përmes përfundimit logjik, arrin tek Ai! Ai që e ka Atë si pikënisje e njeh të Vërtetin ashtu siç është, dhe çdo çështje e provon duke iu referuar Qenies së Origjinës së saj. Por argumentimi përmes përfundimit vjen nga mungesa e bashkimit me Të. Përndryshe, kur ka qenë Ai i munguar që të duhet të arrish tek Ai përmes përfundimit? Ose kur ka qenë Ai i largët që gjërat e krijuara të na bashkojnë me Të?

30

Ata që janë të bashkuar me Të: “Le të shpenzojë ai që ka bollëk nga bollëku i tij.” Ata që janë në udhëtim drejt Tij: “Dhe kush e ka furnizimin e tij të ngushtuar…”