Që një zotim të jetë i vlefshëm, gjëja e zotuar duhet të jetë realisht dhe fetarisht e mundur dhe e lejuar për t’u përmbushur. (Kâsânî, Bedâ’i, 5/82‑92; el‑Fetâva’l‑Hindiyye, 1/208)
Prandaj, zotimi për një pasuri që i përket dikujt tjetër ose për një gjë që kurrë nuk mund të realizohet është i pavlefshëm. Nëse dikush zotohet për më shumë sesa zotëron, zotimi është i vlefshëm vetëm për aq sa ai realisht zotëron. Personi që bën zotim duhet ta përmbushë atë me pasurinë e vet. (İbn Âbidîn, Reddü’l‑muhtâr, 3/737, 741‑742) Nëse nuk ka pasuri, duhet të pendohet dhe, kur të fitojë pasuri, ta përmbushë zotimin.
Sa i përket adhurimeve trupore: ata që zotojnë agjërim, por për shkak sëmundjeje ose pleqërie nuk janë në gjendje ta përmbushin zotimin, duhet të japin fidje për çdo ditë agjërimi. Po ashtu, kush zotohet të agjërojë gjithë jetën, duhet ta përmbushë zotimin aq sa i lejon shëndeti; nëse kjo nuk është e mundur, duhet të japë fidje për çdo ditë. (Kâsânî, Bedâ’i, 5/91; Mevsılî, el‑İhtiyâr, 4/77‑78; el‑Fetâva’l‑Hindiyye, 1/209)
Nëse është zotuar falja e namazit, ai duhet të falet edhe me shenja, nëse është e nevojshme. Nëse as kjo nuk është e mundur, duhet bërë pendim. Nëse më vonë personi fiton aftësi për t’i kryer këto adhurime, duhet ta përmbushë zotimin.
Këshilli i Lartë për Çështjet Fetare – 12.07.2017