Një nga veçoritë që e dallon martesën nga kontratat e tjera është fakti se zakonisht asaj i paraprin një periudhë fejesë. Gjatë kësaj kohe, palët njihen më mirë me njëra-tjetrën dhe shkëmbejnë dhurata.
Në këtë periudhë, nuk ka ndonjë pengesë fetare që të fejuarit, duke respektuar kufijtë e mahremisë, të takohen dhe të bisedojnë me qëllim që të njihen më nga afër. Mirëpo, ata duhet të shmangin jetesën si çift, qëndrimin vetëm e vetëm në mënyrë që të nxisë thashetheme, si dhe sjellje të tjera që Islami nuk i miraton. (Tirmidhi, Fiten, 7 [2165])
Në ditët tona, të rinjtë, herë pa dijeninë e kujdestarëve (velinjve) e herë me dijeninë e tyre, gjatë periudhës së fejesës, gjoja për të respektuar ndjeshmëritë fetare, kryejnë ceremoninë që në popull njihet si “nikah fetar”, dhe si pasojë ndodhin ngjarje të dhimbshme e të padëshiruara. Për të shmangur këto raste, nikahu i lidhur duhet patjetër të regjistrohet dhe të ketë garanci juridike, pra të jetë zyrtar.
Sepse, fatkeqësisht, në mungesë të regjistrimit zyrtar, edhe persona apo familje që pretendojnë se janë fetare, shpeshherë nuk i zbatojnë detyrimet e nikahut që pretendohet se është lidhur, dhe njëra palë – zakonisht vajza – mbetet e dëmtuar. Në këtë mënyrë, jo vetëm që nuk realizohet qëllimi i lartë që Islami synon me nikahun, por njerëzit arrijnë deri aty sa t’i bëjnë padrejtësi njëri-tjetrit në emër të fesë.
Me lidhjen e nikahut, jeta martesore fillon fetarisht, dhe ndërmjet burrit dhe gruas lindin të drejta dhe përgjegjësi si mehri, ushqimi (nafaka), trashëgimia etj. Meqë në ditët tona këto të drejta nuk mund të mbrohen pa regjistrim zyrtar të martesës, nuk është e përshtatshme që personat që do të martohen të kryejnë vetëm ceremoninë tradicionale të njohur në popull si “nikah fetar” apo “nikah i imamit”, pa u kryer më parë nikahu zyrtar.
Këshilli i Lartë i Çështjeve Fetare
12.07.2017