Të betohesh pa nevojë dhe ta kthesh betimin në zakon nuk është e drejtë. Në Kur’anin Famëlartë vihet në dukje se betimi i shpeshtë është ndër veprat që nuk i pëlqejnë Allahut, ku thuhet: “Mos iu bind atij që betohet vazhdimisht!” (Kalem: 10)
Shprehje të thëna nga zakoni i gjuhës, pra pa pasur për qëllim kryerjen ose moskryerjen e një veprimi të caktuar, si “vallahi”, “billahi”, konsiderohen betim i pavlefshëm (jemin‑i lagv). Po ashtu, betimi i bërë pa qëllim gënjeshtre, lidhur me një çështje të kaluar ose të tashme, duke menduar se është i vërtetë, konsiderohet gjithashtu jemin‑i lagv. Në Kur’anin Famëlartë thuhet: “Allahu nuk ju merr në përgjegjësi për betimet e pavullnetshme që ju dalin nga goja.” (Maide: 89)
Prandaj, për këto lloj betimesh nuk kërkohet kefaret. Megjithatë, ata që betohen shpesh nga zakoni i të folurit duhet ta braktisin sa më shpejt këtë zakon të keq.
Nga ana tjetër, çdo betim që ka të bëjë me një veprim të ardhshëm, edhe nëse bëhet pa ndonjë qëllim të veçantë, hyn në kuadrin e betimit të vlefshëm (mun‘akid) dhe, nëse nuk zbatohet, kërkon kefaret. Pra, betime të tilla nuk konsiderohen jemin‑i lagv, edhe nëse janë thënë pa qëllim të posaçëm.
Këshilli i Lartë për Çështjet Fetare
12.07.2017